Η συσχέτιση της φυσικής άσκησης και ακαδημαϊκής επίδοσης σε φοιτητές έχει απασχολήσει αρκετά τον επιστημονικό χώρο · πλήθος ερευνών
επιβεβαιώνει τη θετική συσχέτιση των δυο (Rodríguez-Romo et al., 2022). Ωστόσο, η προαναφερθείσα σχέση έχει αποδειχθεί ότι μετριάζεται εξαιτίας
της εμφάνισης διαφορετικών παραγόντων όπως η ηλικία, το φύλο, το επίπεδο της φυσικής δραστηριότητας κ.ά. Σύμφωνα με την έκθεση του
Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), η σωματική αδράνεια αποτελεί παράγοντα κινδύνου, μαζί με το κάπνισμα, την παχυσαρκία και την υπέρταση
(Mitić, 2011).
Αναμφίβολα, η φοιτητική ζωή συνιστά μεταβατική περίοδο και συνήθως συνεπάγεται αλλαγές που άπτονται των διατροφικών και άλλων συνηθειών
(Rodríguez-Romo et al., 2022). Μάλιστα, πρόκειται για μια απαιτητική περίοδο κατά την οποία οι φοιτητές οφείλουν να ανταποκριθούν σε μια
πανσπερμία ετερόκλητων θεμάτων, όπως εξετάσεις, μελέτη, μετακινήσεις κλπ. Οι παραπάνω προκλήσεις συνήθως δεν επιτρέπουν στους φοιτητές να
έχουν την πολυτέλεια της εντατικής σωματικής άσκησης, γεγονός που επιδρά ανασταλτικά στη βελτίωση της υγείας τους. Αν και τα πλεονεκτήματα για
την υγεία της τακτικής σωματικής άσκησης (PA) είναι ευρέως γνωστά, η συχνότητα εμφάνισης της καθιστικής συμπεριφοράς (SB) και της σωματικής
αδράνειας (PIA) παραμένει υψηλή, ιδιαίτερα κατά τη μετάβαση από το γυμνάσιο στο κολέγιο, σε περιπτώσεις που η φυσική άσκηση μειώνεται σημαντικά
(Tao et al., 2019).
Παρά τη σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την εκτέλεση μέτριας έως έντονης σωματικής άσκησης, τα επίπεδα καθιστικής ζωής και
σωματικής αδράνειας παραμένουν εξαιρετικά ανησυχητικά.
Ειδικότερα, για την πληθυσμιακή ομάδα των φοιτητών η έρευνα των Carballo-Fazanes κ.ά (2020) ανέδειξε την έλλειψη χρόνου ως κύρια αιτία
παραμέλησης της σωματικής άσκησης. Όσον αφορά την εγκατάλειψή της, σχεδόν το 90% των φοιτητών της μελέτης, έδωσαν την αιτία της εγκατάλειψης
ως αδυναμία συνδυασμού με σπουδές, επαναλαμβάνοντας την απουσία χρόνου που αναφέρθηκε προηγουμένως.
Γενικά, η εντατική σωματική άσκηση είναι γνωστό ότι έχει αρκετές θετικές επιδράσεις στις παραμέτρους που σχετίζονται με το φυσιολογικό και
ψυχολογικό στρες. Πιο συγκεκριμένα, το άγχος και η κατάθλιψη των φοιτητών πανεπιστημίου αυξάνεται καθώς αυξάνεται ο χρόνος της καθιστικής ζωής
τους
